Blog: Ouders en genderdisforie

Tot dusverre schrijf ik in mijn blogs over de wijze waarop ik met mijn veranderingen ben omgegaan.

Daarnaast  over de mensen om me heen die ook flink moesten omschakelen.

Hoe zit dat met de ouders van kinderen die al (vaak op jonge leeftijd) aangeven dat er iets niet klopt.

Dichterbij kun je niet staan. Je eigen kind dat aangeeft zich niet prettig te voelen in het lichaam waarin het geboren is.

Er kan natuurlijk op veel manieren gereageerd worden.

Gay boy with pink zebra shoes by Have a Gay Day

Gay boy with pink zebra shoes by Have a Gay Day

“Yesterday my mom posted a picture on Facebook of my 5 year old brother Sam wearing a pair of shoes he picked out for his first day of preschool.

She explained to him in the store that they were really made for girls. Sam then told her that he didn’t care and that “ninjas can wear pink shoes too.”

Sam went to preschool and got several compliments on his new shoes. Not one kid said anything negative toward him about it.

However, my mom received about 20 comments on the photo from various family members saying how “wrong” it is and how “things like this will affect him socially” and, put most eloquently by my great aunt, “that shit will turn him gay.”*

My mom then deleted the photo and told Sam that he can wear whatever he wants to preschool, that it’s his decision. If he wants to wear pink shoes, he can wear pink shoes.

Sam then explained to her that he didn’t like them because they were pink, he liked them because they were “made out of zebras” and zebras are his favorite animal 🙂

What does it say about society when a group of adults could stand to take a lesson in humanity from a class of preschoolers?” by Have a Gay Day

Neem bijgevoegde foto met tekst als uitgangspunt. Er is weliswaar geen sprake van genderdisforie, maar het geeft perfect aan hoe er gedacht wordt als iets ‘anders’ is dan verwacht. En wat voor vooroordelen en angsten er heersen. De roze schoentjes staan hier niet voor meisjezijn, maar voor een favoriet dier. Er wordt misprijzend gereageerd, want als jongetje draag je geen roze schoentjes, meisjesschoentjes.

De moeder geeft haar zoon wel de ruimte om te dragen wat bij hem past. Wat hem gelukkig maakt.

Signalen

Natuurlijk stort de wereld even in als je kind met het nieuws komt dat het voor haar/hem niet klopt.

Maar als je je herpakt en gaat nadenken welke signalen er al geweest zijn die jou misschien nog niet waren opgevallen, kun je je er wellicht beter overheen zetten. Signalen die je waarschijnlijk in eerste instantie onbewust hebt afgedaan als zijnde een fase.  Of echt niet hebt kunnen zien.

Logisch, want je weet niet beter. En zovéél kinderen zijn aan het onderzoeken, uitproberen wat voor hen goed is. En zoveel jongetjes spelen wel eens met poppen en meisjes met auto’s. Hoe kun je daar wat achter zoeken.

Maar de signalen worden steeds sterker. Een opmerking als ‘ik wil niet staand plassen ‘ of ‘die piemel hoort niet bij mij, die moet eraf ‘ komt dan op je af. Je vraagt je af, wat moet ik hiermee.  Wat is er met hem.

Aan de gelaatsuitdrukking, de ogen, kun je zien wat er echt in het kind omgaat. Let daar op. Die ogen stralen geen vreugde uit, geen passie. Slechts dofheid. De houding van het kind is er niet een van ‘hier ben ik, hier is iemand’. Die is ingedoken, gebogen, of er een last op hem ligt.

Hier spreek ik even over een jongen naar meisjesituatie.

Maar van meisje naar jongen speelt hetzelfde. ‘Ben ik nou een jongen of een meisje? ‘

En hier komt het probleem van de borstgroei erbij. Dat hoort niet. Hoe vrouwelijk kun je het naar de buitenwereld tonen dat je een vrouw bent. Maar je voelt je niet zo.

Zij/hij vraagt zich af: wat is er met mij aan de hand?

Acceptatie

En daar ligt nou het grote probleem. Omdat we over gevoel praten, in een eerdere blog ook al, kunnen we er niet mee omgaan. We willen het begrijpen, maar kunnen het niet.

Het enige wat je kind wil is dat het gehoord wordt. Gelukkig is er de laatste jaren het nodige veranderd. Sneller wordt door de ouders onderkend dat er wezenlijk iets aan de hand is met hun kind en dat het allemaal niet zo verschrikkelijk is als men zich heeft voorgehouden.

Het besef dringt steeds meer door dat het geluk van hun kind voorop moet staan. En dat je je als ouders niet hoeft te schamen. Over dit laatste schreef ik al in mijn vorige blog ‘Schaamte en de kunst van het loslaten’.

Met het kind is helemaal niets mis. Het is gewoon zichzelf.

Afwijzing

Het komt ook voor dat ouders er afwijzend tegenover staan. In hun ogen is het niet mogelijk. Dat kan uit godsdienstig of uit sociaal oogpunt zijn. Er kan sprake zijn van grote schaamte. En naar mijn mening moet daar ook ruimte voor zijn. Ook deze ouders hebben het recht op hun eigen gevoelens, verwachtingen, beleving. Daar is niets mis mee. Ik wil hier een lans voor breken want ook zij mogen er zijn, precies zoals ze zijn. Waarbij ik hoop dat hun kind wel de ruimte krijgt zich te ontplooien, op welke manier dan ook.

Wilt u hierop reageren, kunt u uw reactie hieronder achterlaten.

Heeft u behoefte aan een persoonlijk gesprek hierover, neem dan contact met mij op.

Advertenties
Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

4 reacties op Blog: Ouders en genderdisforie

  1. Liesje zegt:

    Leuke blog hoor Angela! Sterk geschreven. Ik kan me voorstellen dat heel veel mensen hier iets aan hebben. Keep up the good work!

  2. Sonja zegt:

    Als ouder maak ik me zorgen om zijn leven en hoeveel moeilijker het zal zijn voor hem in vergelijking tot als hij gewoon in het “juiste”velletje geboren was.
    Bij mijn kind op school waren de kids niet zo makkelijk en werd mijn zoon vaak gepest, ik heb hem geleerd hoe ermee om te gaan als kinderen zo doen en uiteindelijk is hij nu een van de populaire jongens, iedereen kent hem en groet hem op straat.En toch zal er altijd dat ene jochie zijn die mijn zoon stiekem van achter een harde stomp op zijn rug geeft,of ‘m uitlacht omdat hij “anders” is dan hoe de meeste jongens volgens hun ouders moeten zijn.
    Nu is de vraag hoe maak je je kind weerbaar tegen dit soort geweld fysiek en emotioneel.
    Hoe bereid je hem voor op dit soort dingen zonder dat je hem het gevoel geeft dat hij “raar” is.
    Ik bedoel, ik zeg wel eens iedereen heeft wel iets, de een is zo geboren en de ander is zo, die heeft dit en die heeft dat…het gaat erom, hoe ga je er zelf mee om, maarja je wilt het ook niet laten lijken alsof hij ziek is.

    We vallen buiten de norm en dat is ok!Ons gezin is belangrijk en hoe wij met elkaar omgaan is belangrijk, en wat er verder bij komt is leuk zo lang het duurt en zo niet, jammer dan..diegene die ons niet kan zien en accepteren zoals wij zijn die mist iets moois, en Goddank dat wij niet zo kortzichtig zijn.
    In mijn geloof mag een man zich niet als vrouw voordoen, maar goed ik zie het zo, eigenlijk is hij dan niet echt een jongen maar een meisje van binnen…
    dus zij zal zich gedragen zoals zij is…

    • angelavanbebber zegt:

      Hoi Sonja,
      Dank je voor je openhartige reactie. Fantastisch zoals jullie erin staan. Zo krachtig en mooi. En zo duidelijk naar de buitenwereld. En dat is heel belangrijk. Juist doordat jullie er geen geheim van maken en er openlijk mee naar buiten treden zal het voor die buitenwereld langzaamaan makkelijker worden ermee om te gaan. En dat is jullie verdienste.
      Ik ben ook vanaf het begin open naar iedereen geweest en er is steeds positief op mij gereageerd.
      Als jouw kind dat ook blijft doen hoeft het niet zo te zijn dat er dat ene jochie zou kunnen zijn die hem kwaad zou willen doen.
      Zie de mensen die er een probleem mee hebben niet als kortzichtig. Zij zijn in hun beleving nog niet zover. Dat is wie zij zijn. En zoals je weet: Alles mag er zijn, ook jij precies zoals je bent.
      Als je hen in hun waarde laat, er begrip voor opbrengt, krijg je dat ook terug. Inderdaad, het is dan jammer dat zij er (nog) niet mee kunnen omgaan. Maar zij kunnen ook niet anders dan zichzelf zijn.

      Hoe maak je je kind weerbaar?
      Ik denk dat je al goed aan haar laat zien dat ze zichzelf mag zijn. Dus zet je haar in haar kracht. Ho meer zij in haar kracht staat en dat uitstraalt, hoe minder zij daarop zal worden lastig gevallen is mijn overtuiging.
      Je geeft zelf al aan dat hij nu populair is. Dat is jouw werk. Een groot compliment daarvoor.
      Ik heb in deze alinea bewust ook ‘zij’ gebruikt, want dat is de persoon die hij eigenlijk is.

      Ik ben blij dat je hebt willen reageren en ik hoop je met mijn reactie nog wat te hebben kunnen helpen.
      Mocht je contact willen houden vind ik dat uitstekend. Heb je me nodig, weet je me wel te vinden.
      Heel veel succes en plezier met alles gewenst.

      Angela.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s