Blog: Meer of minder?

Lastige woorden sinds Geert Wilders zich in een zaaltje weer eens uitsprak over de aanwezigheid van Marokkanen in Nederland.

Dank

Onlangs stond in het Brabants Dagblad een persoonlijke brief van een Marokkaanse vrouw aan Wilders. Op een mooie wijze beschrijft ze hoe ze zich destijds als kind weggezet voelde.

Aan het einde bedankt ze hem voor zijn uitspraak. Ze schrijft dat ze nog nooit zoveel complimenten over haar afkomst heeft mogen ontvangen.

Reactie

Dit is een mooie manier om aan te geven hoe de zaak kan worden omgedraaid.

Het heeft geen zin om in de slachtofferrol te blijven zitten.  Ga anders om met hetgeen je wordt aangedaan. Uiteindelijk ben jij als enige verantwoordelijk hoe je met de situatie omgaat.

Laat je je beïnvloeden door wat anderen tegen je zeggen? Of kun je het loslaten zodat je geen last hebt van die woorden? Die keuze is aan jou en aan jou alleen.

Opmerking

Dit vind ik een van de belangrijkste zaken die ik bij mensen onder de aandacht wil brengen.

Alles wat iemand tegen je of over je zegt is alleen maar een mening en niets meer dan dat. Zo denkt die persoon erover en dat kun je toch niet veranderen. Ook jij hebt je eigen gedachten en gevoelens over een ander en ook daar is niets mis mee. Als jij dus boos wordt op iemand die wat tegen je zegt wat je niet leuk vindt, maak jij het jezelf moeilijk. Niet die ander.  Jij besluit dan op dat moment om daar een bepaalde lading aan te geven.

Als ik rustig blijf en me niet druk maak, kan ik een vervelende opmerking ook in een beter perspectief plaatsen. Zit er iets van waarde in kan ik die persoon bedanken dat zij/hij mij ergens op heeft gewezen.

Eigen ervaring

Ik herinner mij dat ik een mail kreeg van een zus. Daarin vroeg ze me mijn moeder voor een controle op te halen en naar het ziekenhuis te brengen. Echter, zij zou dan met moeder naar de betreffende arts gaan. Ik mocht netjes wachten. De boodschap was duidelijk: ze vertrouwde mij niet.

In plaats van dat ik haar meteen een boze mail stuurde of anderszins verhaal ging halen ben ik in de weken daarna eens over de situatie gaan nadenken. Het deed me veel pijn niet vertrouwd te worden. Ik kwam er voor mezelf achter dat ik bij eerdere momenten dat ik met moeder naar het ziekenhuis ging nooit veel over dat bezoek naar mijn broers en zussen communiceerde. Ik ben geen kei in het onthouden van details. Dat brak me dus nu op. Ik nam me voor dat voortaan wel te doen en desnoods pen en papier mee te nemen. Bij thuiskomst stuurde ik voortaan een mail over de bevindingen in het ziekenhuis.

Ik deed dus meer moeite informatie te geven en kreeg daardoor minder of geen problemen meer.

Reageren? Gerust.

Angela van Bebber

www.allesmagerzijn.nl

 

Advertenties
Galerij | Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s